Tag Archives: Αγωγή υγείας

Τι είναι η αγάπη …

Η γιορτή της μητέρας που γιορτάσαμε πριν από λίγες μέρες ήταν η αφορμή να μιλήσουμε για την …αγάπη φυσικά!!!!Το υπέροχο συναίσθημα που ενώνει τους ανθρώπους μικρούς και μεγάλους!Αποτυπώσαμε σε ένα μεγάλο χαρτόνι τι σημαίνει αγάπη για κάθε παιδί ,το καταγράψαμε και το ζωγραφίσαμε,,,Ακούστηκαν πολλές απόψεις,όπως η αγκαλιά και το φιλί της μαμάς,η αγάπη του μπαμπά,των φίλων μας…Ζωγραφίσαμε ατομικά ο καθένας την ….αγάπη και παρακολουθήσαμε την υπέροχη ιστορία Το δέντρο που έδινε!!!

Μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά!!!

Η γιορτή της μητέρας σήμερα 8 Μαΐου, και οι μανούλες όλου του κόσμου έχουν την τιμητική τους!!!   Χρόνια πολλά σε όλες κι ας τους αφιερώσουμε το γλυκό και τρυφερό τραγουδάκι που μάθαμε στο νηπιαγωγείο?

Μαργαρίτα

Μαργαρίτα μου μικρή
συ του κήπου μου στολή,
άκουσε με να σου πω
το μικρό μου μυστικό!!!
Χθες το βράδυ η μαμά
απ’ τις τρέλες τις πολλές,
μου ‘πε πως δε μ’ αγαπά
κι η καρδούλα μου χτυπά.
Μ’ αγαπά, δε μ’ αγαπά
κι η καρδούλα μου χτυπά!!!

Τι με κάνει να θυμώνω ;

Mε το συναίσθημα του θυμού ασχοληθήκαμε στο σημερινό μάθημα των Βημάτων για τη Ζωή
Μάθαμε το ποίημα
Τι με κάνει να θυμώνω της Ρ.Δαμηλάκη
Τι με κάνει να θυμώνω
αλήθεια δεν καταλαβαίνω.
Το μόνο που ξέρω να σας πω
γίνομαι ηφαίστειο
έτοιμο να εκραγώ!
Μοιάζω πυροτέχνημα φωτεινό,
έτοιμο στη φωτιά να μπω.
Ίσως και ταύρος που βγάζει καπνούς
από τα ρουθούνια του πυκνούς!
Μήπως, όμως, μοιάζω με μπαλόνι
που αντί να ξεφουσκώνει
μπαμ, σκάει σαν κανόνι;
Διαβάσαμε το παραμύθι…
Η ΧΕΛΩΝΑ Σ ΤΗΝ ΚΡΥΨΩΝΑ
(ένα παραμύθι για τον έλεγχο του θυμού)imagesβασισμένο σε μια ιστοριούλα της Rochelle Lentini, University of South Frorida)Ζούσε κάποτε μια Χελωνίτσα όμορφη και παιχνιδιάρα. Είχε φίλους καλούς, την Πάπια, τον Κροκόδειλο, τη Χήνα και το Βατραχάκι και έπαιζε μαζί τους όλη μέρα κοντά στη λίμνη.Όμως η Χελωνίτσα είχε ένα ελάττωμα: ήταν πολύ ευέξαπτη, δηλαδή, θύμωνε εύκολα, τσακωνόταν , νευρίαζε με το παραμικρό,  γινόταν έξαλλη! Αγαπούσε το παιχνίδι, αγαπούσε και τους φίλους της, αλλά όταν την έπιαναν τα νεύρα της, κοκκίνιζε, φούντωνε, γούρλωνε τα μάτια της και έβγαζε κάτι φωνές που ξεσήκωναν τις κοιμισμένες λιμπελούλες της λίμνης, και τα φλαμίγκος  και,  φυσικά, έφερνε τους φίλους της σε πολύ δύσκολη θέση. Μα κι η ίδια υπόφερε: πονούσε το κεφάλι της, ανακατευόταν το στομάχι της και η καρδιά της κόντευε να σπάσει!Μια μέρα το παράκανε! Έπαιζαν βόλεϋ με ένα βαλανίδι. Το πετούσε ο ένας στον άλλο και έκαναν γέλια και χαρές, ώσπου κάποια στιγμή ο Κροκόδειλοςcartoon-crocodile-vector-clip-art-illustration-with-simple-gradients-all-in-a-single-layer_131689376

πέταξε πολύ ψηλά το βαλανίδι και πέρασε από την άλλη μεριά της λίμνης. Η Χελώνα έχασε ? δεν της άρεσε καθόλου να χάνει- και έγινε έξω φρενών! Άρχισε να φωνάζει και να μιλά πολύ άσχημα στον Κροκόδειλο και όταν οι άλλοι φίλοι προσπάθησαν να την ηρεμήσουν άρχισε να φωνάζει και σ?αυτούς. Είχε σηκωθεί όρθια, στα δυο της πόδια και ήταν  έτοιμη να ορμήσει πάνω στον Κροκόδειλο και να τον γδάρει με τα νύχια της. Ώσπου ξαφνικά κατάλαβε ότι ? ο Κροκόδειλος δεν υπήρχε, ούτε αυτός ούτε κανείς άλλος από τους φίλους της. Είχαν όλοι εξαφανιστεί. Ήταν μόνη της.Ήταν μόνη της και την άλλη μέρα. Και την επόμενη. Και τη μεθεπόμενη. Οι φίλοι της δεν ξανάρθαν να παίξουν μαζί της.  Αυτή έφταιγε. Αυτή, με τα ξεσπάσματα του θυμού της έχασε τους φίλους της. Καθισμένη στην άκρη της λίμνης θυμόταν τότε που ο Κροκόδειλος είχε βρει ένα ωραίο φύλλο μπανανιάς κι αυτή το ήθελε για δικό της και του το άρπαξε τόσο άγρια που το φύλλο σχίστηκε.  Κι ακόμα θυμόταν τότε που όλοι ήθελαν να παίξουν με το βαλανίδι, ενώ αυτή ήθελε να παίξουν με την άμμο και νευρίασε τόσο επειδή δεν γινόταν το δικό της, που πέταξε άμμο στο πρόσωπο της Πάπιας. Ω, είχε φερθεί πολύ άσχημα?Ξάφνου άκουσε ένα θόρυβο. Γύρισε με χαρά, νομίζοντας πως θα είναι κάποιος φίλος της, αλλά, μπα, ήταν ο γερο- Σκαντζόχοιρος.hedgehog-3175642

– Γειά σου Χελωνίτσα, πώς κι έτσι μόνη σου; Πού είναι οι φίλοι σου; τη ρώτησε

– Δεν έχω πια φίλους. Τους έχασα γιατί είμαι πολύ ευέξαπτη, θυμώνω και τσακώνομαι με το παραμικρό. Δεν μπορώ να κρατήσω τα νεύρα μου, φουντώνω και φέρομαι απαίσια, είπε θλιμμένη η Χελωνίτσα

– Α, μη στενοχωριέσαι, υπάρχει τρόπος να συγκρατήσεις το θυμό σου. Δεν είναι εύκολο, χρειάζεται  πολλή προσπάθεια, αλλά, αν θες να έχεις πάλι τους φίλους σου, αξίζει, έτσι δεν είναι;

– Θα κάνω ό,τι μου πεις γερο- Σκαντζόχοιρε, είπε η Χελώνα με αποφασιστικότητα.Εκείνη την ώρα ξέσπασε μια τρομερή μπόρα. Κεραυνοί, αστραπές και δυνατή βροχή. Ο Σκαντζόχοιρος και η Χελωνίτσα αμέσως χώθηκαν στις ?κρυψώνες τους. Ο Σκαντζόχοιρος έγινε ένα αγκάθινο μπαλάκι και η Χελωνίτσα μπήκε μέσα στο καβούκι της.

Όταν η μπόρα πέρασε, βγήκαν και οι δυο έξω και τίναξαν τη βροχή από πάνω τους.

– Αυτό ακριβώς θα κάνεις και με το θυμό Χελωνίτσα! είπε ο γερο-Σκαντζόχοιρος. Αυτό που κάναμε τώρα με τη μπόρα! Όταν νιώθεις να έρχεται ο θυμός, θα λες:  «?Ερχεται η ΜΠΟΡΑ!» Θα χώνεσαι μέσα στην κρυψώνα σου. Θα παίρνεις τρεις βαθιές ανάσες. Θα σκέφτεσαι μια λογική λύση και θα βγαίνεις  έξω όταν πια η μπόρα έχει περάσει!

-Τέλειο κόλπο, αυτό θα κάνω! Ευχαριστώ γερο-Σκαντζόχοιρε,  πάω να βρω τους φίλους μου, είπε ενθουσιασμένη η μικρή Χελώνα.

– Στάσου, πού πας; , τη σταμάτησε ο Σκαντζόχοιρος. Δεν είναι τόσο απλό. Χρειάζεσαι προπόνηση. Υπομονή και επιμονή.  Εγώ θα σου κάνω πράγματα που σε νευριάζουν για να εξασκηθείς. Κι όταν είσαι έτοιμη, τότε να πας στους φίλους σου. Λοιπόν, αρχίζουμε;

Έχουμε και λέμε:

  1. Νιώθεις τη μπόρα του θυμού νάρχεται;
  1. Δε μιλάς, χώνεσαι μέσα
  1. Παίρνεις 3 βαθιές ανάσες
  1. Βγαίνεις έξω όταν ο θυμός έχει περάσει, κι έχεις μια λογική λύση
  2. Πραγματικά, δεν ήταν καθόλου απλό. Χρειάστηκαν πολλές μέρες, πολλές προσπάθειες, πολλά μαθήματα για να συνηθίσει η Χελώνα να περιμένει τη μπόρα του θυμού της να περάσει. Μα κάθε φορά σκεφτόταν τους φίλους της. Θα έκανε τα πάντα για να τους έχει πάλι κοντά της.

Κι έτσι, τελικά, τα κατάφερε!Όταν πια  πήγε και βρήκε τους φίλους της, δε χρειάστηκε να τους πει τίποτα. Το κατάλαβαν αμέσως μόλις την είδαν. Είχε αλλάξει! Ήταν πιο όμορφη, τα μάτια της ήταν λαμπερά και χαρούμενα, το πρόσωπό της ήρεμο και η φωνή της τρυφερή!

Οι μικροί φίλοι αγκαλιάστηκαν και άρχισαν χαρούμενοι να παίζουν . Τίποτε δε θα σταματούσε πια το παιχνίδι τους στη μικρή λίμνη. Ήταν ευτυχισμένοι και αγαπημένοι!

Θυμός -Επιστολή

Αγαπητοί γονείς

Στο προηγούμενο μάθημα του Προγράμματος μιλήσαμε για το συναίσθημα του θυμού  και  τις σωματικές ενδείξεις που τον φανερώνουν. Μάθαμε, δηλαδή, πως όταν είμαστε θυμωμένοι, νιώθουμε σφιγμένοι στο σώμα μας. Η καρδιά μας χτυπά γρήγορα, το πρόσωπό μας είναι κόκκινο και  αισθανόμαστε κάπως «ξαναμμένοι».

Ως ενήλικες, δυσκολευόμαστε να θυμηθούμε την ένταση που είχαν τα συναισθήματα μας  όταν ήμασταν παιδιά. Έτσι, όταν τα παιδιά αναστατώνονται ή θυμώνουν, μας φαίνεται ότι είναι παράλογα ή ανόητα. Πρέπει, όμως, να έχουμε στο μυαλό μιας ότι ο κόσμος τους, είναι ένας κόσμος δυνατών συναισθημάτων .Τα νήπια τώρα μαθαίνουν να εκφράζουν τα συναισθήματα τους κι  δεν είναι ακόμα σε θέση να τα ελέγχουν ή να τα εκλογικεύσουν. Πρέπει, λοιπόν, να τα αφήνουμε να εκφράζονται, χωρίς να ντρέπονται, ανεξαρτήτως από το αν τα συναισθήματα τους μας φαίνονται λογικά ή όχι.

Στο προηγούμενο  μας μάθημα, είπαμε ότι είναι καλό να έχουμε όλα τα συναισθήματα. Βεβαίως. ο θυμός είναι ένα συναίσθημα που φέρνει σε δύσκολη θέση και αυτόν που το βιώνει και τους γύρω  του. Όμως, είναι ένα φυσιολογικό συναίσθημα, που κάποιες φορές είναι απαραίτητο να το αισθανθούμε. Φανταστείτε ένα παιδί να μη θυμώνει όταν του παίρνουν τα παιχνίδια του, όταν του μιλήσουν άσχημα, όταν δεν το παίζουν. Σίγουρα, δεν θα θέλετε το παιδί σας να μην αντιδρά καθόλου και να υπομένει τα πάντα.

Αυτό, λοιπόν, που ενοχλεί δεν είναι το συναίσθημα, αλλά  η συμπεριφορά με την οποία το εκδη­λώνουμε. Το συναίσθημα του θυμού είναι, λοιπόν, φυσιολογικό, οι πράξεις που προκαλούν, όμως  πόνο στους άλλους δεν είναι.

Είπαμε επίσης στην τάξη ότι ένα σφοδρό συναίσθημα θυμού μπορεί να μας κάνει να μη μπορούμε να σκεφτούμε σωστά και έτσι ενδέχεται να δράσουμε με τρόπους που πληγώνουν ή τον εαυτό μας ή τους άλλους είτε με τις λέξεις είτε με τις πράξεις μας. Αυτό έχει ως συνέπεια, να αισθανθού­με ακόμη περισσότερο άσχημα στη συνέχεια (τύψεις, ενοχικά σύνδρομα). Γι’ αυτό το λόγο είναι αναγκαίο να ηρεμούμε, όταν είμαστε θυμωμένοι.

Ο έλεγχος της συμπεριφοράς είναι σημαντικός για όλες τις ηλικίες, αλλά είναι ιδιαίτερα δύσκο­λος για τα μικρά παιδιά. Ο αυτοέλεγχος είναι μια ιδιαίτερη πρόκληση γι’ αυτά, ειδικά όταν βιώνουν έντονα συναισθήματα. Τα παιδιά συχνά εκφράζουν τα έντονα αυτά συναισθήματα τους, χτυπώντας, κλωτσώντας, πετώντας πράγματα, ουρλιάζοντας κ.λπ.

Για να τα βοηθήσουμε, λοιπόν, να ηρεμούν κάπως, και να  σκέφτονται πριν ενεργήσουν παρορ­μητικά, είναι σημαντικό να τα μάθουμε να χρησιμοποιούν αποτελεσματικά μέσα αυτοελέγχου.

Στο μάθημα, τα παιδιά διδάχθηκαν ορισμένες τεχνικές χαλάρωσης, τις οποίες μπορούν να χρη­σιμοποιούν κάθε φορά που έχουν ένταση στο σχολικό περιβάλλον. Κάποιες από αυτές μπορούν να τις εφαρμόζουν και στο οικογενειακό τους περιβάλλον σε περίπτωση που προκύπτει κάποιο πρόβλημα και χρειάζεται να ηρεμήσουν. Αυτές οι τεχνικές που θα μπορούσαν να χρησιμοποιηθούν και στο σπίτι, είναι οι εξής:

  • Βαθιές αναπνοές με την κοιλίτσα τους ή αλλιώς διαφραγματική αναπνοή. Τα παιδιά έμαθαν να αναπνέουν με την κοιλίτσα τους. δηλαδή βαθιά μέσα στους πνεύμονες. Η κοιλίτσα πρέπει να πηγαίνει προς τα έξω κατά την εισπνοή και προς τα μέσα κατά την εκπνοή. Αναπνέοντας με αυτό τον τρόπο ελαττώνεται ο καρδιακός παλμός, κάτι που αμέσως οδηγεί σε ένα αυξημένο αίσθημα ηρεμίας. Μπορείτε να κάνετε πρακτική εξάσκηση μαζί τους και εσείς στο σπίτι.
  • Μετράμε φωναχτά. Τα παιδιά έμαθαν πώς να μετράνε από το 1 έως το 10 ως μέσο για να ηρεμούν. Αυτό τα βοηθάει να έχουν λίγο χρόνο προτού ενεργήσουν δίχως να σκεφτούν. Τα νήπια μπορούν να δοκιμάσουν να μετρούν συγχρονίζοντας την αναπνοή τους (που είναι πιο δύσκολο), ή να μετρούν ανάποδα, δηλαδή από το 5 μέχρι το 1. (Όλα αυτά θα αποσπάσουν την προσοχή τους για αρκετή ώρα και θα μειώσουν την ένταση του συναισθήματος.)
  • Χρησιμοποιούμε το μαξιλάρι του θυμού. Ονομάστε ένα μαξιλάρι «μαξιλάρι του θυμού» και παρακινήστε το παιδί σας να το χτυπάει με όση δύναμη θέλει όταν είναι θυμωμένο.
  • Βγάζουμε τον «θυμωμένο αέρα» από μέσα μας. Τα παιδιά, μπορούν να φυσήξουν το θυμό τους μέσα σε ένα μπαλόνι και να το αφήσουν να πετάξει μακριά ή και να το σπάσουν. (Αυτό θα αποσπάσει την προσοχή τους για αρκετή ώρα και θα μειώσει την ένταση του συναισθή­ματος.)
  • Τα παιδιά συζήτησαν, επίσης, και για άλλους τρόπους, για να χειρίζονται τα έντονα συναισθήματα. Μερικοί μάλιστα από τους παρακάτω ήταν και δικές τους ιδέες: σωματικές δραστηριότητες (σπορ, παίξιμο με μια μπάλα, χορός), απασχόληση με κάτι ευχάριστο (ζωγραφική, μουσική, παίξιμο με ένα κατοικίδιο), ή συζήτηση με έναν ενήλικα.

Και εσείς από την πλευρά σας ενδέχεται να έχετε παρατηρήσει κάποια διαφορετικά πράγματα ή δραστηριότητες που ηρεμούν το παιδί σας. Ενθαρρύνετε το να τα χρησιμοποιεί και, μάλιστα, θα σας παρακαλούσαμε να μας ενημερώσετε, ώστε να τα χρησιμοποιούμε και εμείς στο σχολείο.

Αυτό που, είναι επίσης σημαντικό να κάνετε εσείς είναι να επαινείτε το παιδί σας, όταν επιλέγει να χρησιμοποιήσει κάποια από τις τεχνικές που διδάχθηκε, για να κατευνάσει το θυμό του και να του υπενθυμίζετε να το κάνει, εάν βλέπετε ότι το αμελεί. Καθοριστική σημασία βεβαίως, έχει το δικό σας παράδειγμα: Είναι πολύ πιο εύκολο για το παιδί, να θέλει να σας μιμηθεί, όταν θα δει εσάς και τα άλλα μέλη της οικογένειας σας να χρησιμοποιούν φωναχτά τις τεχνικές αυτές στις περιπτώσεις που προκύπτει κάποιο πρόβλημα.

Επιπλέον, είναι σημαντικό να:

?   Διαβεβαιώσετε το παιδί σας ότι ο θυμός είναι κάτι φυσιολογικό και ότι όλοι οι άνθρωποι θυμώνουν κάποιες φορές.

?Φροντίσετε  να παραμένετε ήρεμοι και μην αντιδράτε επιθετικά, όταν το παιδί σας θυμώνει.

? Το βοηθήσετε να εκφράσει λεκτικά τι είναι αυτό που το θυμώνει.

  • Το ρωτήσετε με ποιον τρόπο νομίζει ότι θα μπορούσε να διώξει το θυμό του.
  • Το αγκαλιάσετε και να το χαϊδέψετε. Η σωματική επαφή θα το βοηθήσει να ηρεμήσει. Φροντίσετε να συγκρατείτε και εσείς οι ίδιοι το θυμό σας, καθώς αποτελείτε πρότυπο για τα παιδιά σας.

Καθώς ο στόχος δεν είναι απλώς να ξεχαστεί η αιτία του θυμού, μην αμελήσετε να ασχοληθείτε και με το θέμα που προκάλεσε το θυμό, αφού βέβαια προηγουμένως έχει ηρεμήσει το παιδί.

Να έχετε στο νου σας ότι η διαδικασία μάθησης διαχείρισης του θυμού μοιάζει με οποιαδήποτε άλλη μαθησιακή διαδικασία, απαιτεί, όμως, χρόνο, πολλή εξάσκηση και πάνω από όλα ενίσχυση και επιβράβευση από τους ενήλικες.

Μην ξεχνάτε, επίσης, ότι όσο πιο ευτυχισμένος είναι κάποιος, τόσο λιγότερο θυμώνει, ενώ και όταν το κάνει, το εκφράζει με λιγότερο αρνητικό τρόπο. Το ίδιο ισχύει και για τα παιδιά. Η κού­ραση, η πείνα και η νύστα, μπορεί να είναι αιτίες εκνευρισμού. Να έχετε, ακόμη, υπόψη σας, πως όταν το οικογενειακό περιβάλλον είναι όσο το δυνατόν ήρεμο, βοηθάτε το παιδί σας να μάθει να ελέγχει το θυμό του.

.

Με εκτίμηση

Η νηπιαγωγός

 

 

 

Διαχείριση της αναμονής-Επιστολή

Αγαπητοί γονείς,fa868de9dfd30944c4930cbbe10eb9e9

Σήμερα, κατά τη διάρκεια της ώρας του Προγράμματος μιλήσαμε για την αναμονή και για τους τρόπους διαχείρισης της.

Τα μικρά παιδιά είναι ανυπόμονα και αυτό δυσκολεύει τα πράγματα καθώς είναι αρκετές οι φο­ρές που χρειάζεται να περιμένουν είτε στο σχολείο είτε και στο σπίτι: Περιμένουν τη σειρά τους για ένα παιχνίδι, περιμένουν στην ουρά, περιμένουν για το λεωφορείο, και περιμένουν για τους γονείς τους.

Η αναμονή αυτή μπορεί να φαίνεται εύκολη για μερικά παιδιά τα οποία είναι περισσότερο υπο­μονετικά και ήσυχα εκ φύσεως. Για κάποια άλλα παιδιά η αναμονή μπορεί να είναι πολύ σκληρή. Ενδέχεται να αναστατωθούν, να στενοχωρηθούν ή ακόμη και να ταραχθούν. Μπορούν, ωστόσο, να μάθουν τρόπους που θα τα βοηθήσουν να χειριστούν καλύτερα την αναμονή.

Στην τάξη τα παιδιά έχουν μάθει, όπως σας έχουμε γράψει και σε προηγούμενη επιστολή, τρό­μους, για να ηρεμούν. Έχουν εξασκηθεί στο να αναγνωρίζουν το πως νιώθουν τοποθετώντας τα χέρια τους πάνω στην κοιλίτσα τους. Στη συνέχεια, έχουν διδαχθεί, να επιλέγουν έναν από τους ακόλουθους τρόπους για να ηρεμούν:

  • Παίρνουν αναπνοές με την κοιλίτσα τους.
  • Μετρούν φωναχτά μέχρι το 10.
  • Σκέφτονται κάτι άλλο με το οποίο θα μπορούσαν να ασχοληθούν.

Εσείς μπορείτε να θυμίζετε στο παιδί σας να χρησιμοποιεί έναν από αυτούς τους τρόπους, για να ηρεμεί και στο σπίτι, όταν δυσκολεύεται να περιμένει.

Ένας άλλος τρόπος, για να βοηθήσετε το παιδί σας να χειριστεί την αναμονή την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να περιμένετε, είναι να σκεφθείτε και να βρείτε μαζί τρόπους με τους οποίους η αναμονή θα μπορούσε να γίνει πιο ευχάριστη και να κυλήσει με γρηγορότερους ρυθμούς. Για παράδειγμα: η αναμονή σε μια ουρά είναι μια καλή ευκαιρία να κουβεντιάσετε για το σχολείο ή για γεγονότα που δεν είχατε ακόμη προλάβει να συζητήσετε.

Κάποιοι ενήλικες μερικές φορές επιλέγουν αστείους τρόπους, για να διασκεδάζουν τα παιδιά τους. Μερικοί χτυπούν τα δάχτυλα τους με ρυθμό ή σιγοτραγουδούν τραγούδια. Εσείς ίσως προ­τιμήσετε να λύσετε αινίγματα, να κάνετε τεστ παρατήρησης του χώρου ή να παίξετε ένα παιχνίδι ερωτήσεων. Οι διαδρομές με το αυτοκίνητο μπορούν να γίνουν πολύ πιο ευχάριστες, όταν εφευ­ρίσκετε παιχνίδια, για να παίζετε στο δρόμο: παρακινείτε τα παιδιά να μετρούν τα φορτηγά, τα κόκκινα αυτοκίνητα, ή τα άσπρα σπίτια που βλέπουν.

Εάν το γνωρίζετε από πριν και μπορείτε να υπολογίσετε το χρόνο που θα χρειαστεί να περιμένετε με το παιδί σας  πάρτε μαζί σας κάτι για να ασχοληθεί, όπως μπογιές και χαρτί ή ένα βιβλίο που του αρέσει να του διαβάζετε.

Σ» αυτό το σημείο πρέπει να αναφέρουμε ότι για τα παιδιά δεν είναι δύσκολες μόνο οι δυσάρε-

στες αναμονές. Τους είναι εξίσου δύσκολο να περιμένουν και για τα ευχάριστα πράγματα στη ζωή τους, όπως μια γιορτή ή ένα πάρτυ. Εσείς μπορείτε να τα βοηθήσετε όχι μόνο να απολαύσουν την περίοδο αναμονής, αλλά και να μάθουν από αυτή. Η προσδοκία τους μπορεί να χρησιμοποιηθεί σαν αφορμή για να τους διδάξετε πράγματα για το πέρασμα του χρόνου και για τις έννοιες της ημέρας, της εβδομάδας και του μήνα. Ένα ημερολόγιο με κολλημένα χρωματιστά αυτοκόλλητα στις ξεχωριστές ημέρες, θα τα βοηθήσει στην κατανόηση των μονάδων του χρόνου. Καθώς οι ημέρες αυτές θα πλησιάζουν, η λαχτάρα των παιδιών μπορεί να μετατραπεί σε προθυμία για βοήθεια στην προετοιμασία, πράγμα που θα κάνει το γεγονός, όταν έρθει, ακόμα πιο ξεχωριστό: Για παράδειγμα, η κατασκευή Χριστουγεννιάτικων στολιδιών, γλυκών ή φαγητών, ή οι αγορές δώρων, είναι κάποια από τα πράγματα στα οποία τα παιδιά μπορούν να συμμετέχουν.

Ένας καλός τρόπος, για να εξασκήσετε τα παιδιά σας στην αναμονή, είναι να τους επιτρέπετε, όποτε αυτό είναι δυνατόν, να σας συνοδεύουν στο σούπερ μάρκετ, ή στην τράπεζα, ή σε υπηρεσίες, όπου χρειάζεται να περιμένετε στην ουρά ή να πάρετε αριθμό προτεραιότητας. Βάλτε τα παιδιά σας να πάρουν το χαρτάκι και να περιμένουν στην ουρά όσο εσείς θα τακτοποιείτε κάτι άλλο (πάντα σε απόσταση που να μπορείτε να τα επιβλέπετε). Με αυτό τον τρόπο θα τα βοηθήσετε να αντιληφθούν πόσο ωφέλιμο είναι να ξέρεις να περιμένεις και ότι η αναμονή συμβάλλει και στο δικό μας, αλλά και στο κοινό καλό.

.                                                                                                                                                 Με εκτίμηση

Ένα πολύ όμορφο βιβλιαράκι  μας έφερε σήμερα η Ελένη στο νηπιαγωγείο! Το βιβλίο ΝΙΩΘΩ ΑΝΥΠΟΜΟΝΗΣΙΑ!niwthw-anupomonisis της συγγραφέως Joy Berry η οποία είναι εκπαιδευτικός και σύμβουλος γονέων, και  ασχολείται με την αρμονική ανάπτυξη της προσωπικότητας των παιδιών. Τα βιβλία της, γραμμένα με χιούμορ αλλά και ωριμότητα, βοηθούν τα μικρά παιδιά να χειρίζονται δύσκολες προσωπικές καταστάσεις, να αναλαμβάνουν ευθύνες και να δίνουν λύσεις στα προβλήματα της καθημερινότητάς τους, ώστε να μπορέσουν να αντιμετωπίσουν τη ζωή.

 

Ανυπόμονος….Βήματα για τη ζωή.


can-stock-photo_csp21302614

Στο επόμενο μάθημα θα ασχοληθούμε με τον ανυπόμονο!Όταν περιμένουμε κάτι με λαχτάρα και                                                    πολλές φορές δεν μπορεί να γίνει αμέσως, αισθανόμαστε ανυπόμονοι

Γλωσσικές έννοιες που θα μας απασχολήσουν: Ανυπόμονος, Ανυπομονώ, Ανυπομονησία,                                                        Λαχτάρα, Περιμένω, Παραχωρώ τη σειρά μου.

 

ανυπομονηΣτόχοι Να κατανοήσουν τα παιδιά το συναίσθημα της ανυπομονησίας.

Να αντιληφθούν ότι πρόκειται για ένα χρονικό διάστημα, το οποίο τους προκαλεί ένταση.
Να προβληματιστούν για το τι μπορούν να κάνουν να διαχειριστούν το συναίσθημα αυτό.
Δραστηριότητες.

Περνώντας το Κουνελάκι της ησυχίας από αγκαλιά σε αγκαλιά, καλούμε τα παιδιά να θυμηθούν και να μας διηγηθούν ένα περιστατικό που τα έκανε να αισθάνονται ανυπόμονα. Πώς το αντιμετώπισαν;

Στο «λεξικό των συναισθημάτων» που ετοιμάσαμε από την αρχή της χρονιάς, λέμε στα παιδιά να γράψουν τη λέξη Ανυπόμονος και να ζωγραφίσουν την αναμονή ή ό,τι τους κάνει ανυπόμονους.Αυτό το ζωγραφίζουν και σε ατομικό έντυπο.Ένα ωραίο παραμύθι για  ανάγνωση ή ακρόαση είναι ο γνωστός μύθος του Αισώπου  Η κότα που γεννούσε τα χρυσά αυγά!

  

Θα πούμε γνωμικά και παροιμίες…

?        Όποιος βιάζεται σκοντάφτει.

?        Αγάλι-αγάλι γίνεται η αγουρίδα μέλι.

?        Όποιος γνωρίζει να υπομένει, πάντα κερδισμένος βγαίνει.

?        Όποιος έχει υπομονή, βλέπει όσα επιθυμεί. Κι όποιος δεν ξέρει να υπομένει, χάνει ό,τι περιμένει.

?        Άνθρωπος χωρίς υπομονή, λυχνάρι δίχως λάδι.

 

 

Το μεγάλο χελιδόνι και το μικρό αδελφάκι.Ένα υπέροχο παραμύθι για τη ζήλεια ανάμεσα στα αδελφάκια!

Swallows

Μια φορά κι έναν καιρό ήταν ένα χελιδόνι-μπαμπάς και μια χελιδόνα-μαμά. Οταν το φθινόπωρο έπιασαν τα πρώτα κρύα αποφάσισαν να ταξιδέψουν και να πάνε σε πιο ζεστά μέρη. Έτσι έφτασαν σε μια χώρα με καταγάλανο ουρανό και λαμπερό ήλιο, βρήκαν ένα πολύ όμορφο σπίτι και σκέφτηκαν να χτίσουν εκεί τη φωλιά τους. Σε μια απόμερη γωνιά,κάτω από μια καγκελωτή στέγη, άρχισαν να κουβαλούν με το ράμφος τους τα υλικά και να χτίζουν. Κουβαλούσαν χώμα, που με το σάλιο τους γινόταν λάσπη και το ανακάτευαν με ξερά μικρά φύλλα, στάχια, σανό και άλλα, και μέσα το έστρωναν με πούπουλα από τα φτερά τους. Όταν το τέλειωσαν κάθησαν και το θαύμασαν. Έγινε πραγματικά πολύ ωραίο. Μέσα εκεί πέρασαν πολλές όμορφες μέρες. Τώρα είπαν, που έχουμε τόσο ωραίο σπιτικό γιατί να μην κάνουμε κι ένα παιδάκι;
Η μαμά-χελιδόνα έκανε λοιπόν το πρώτο αυγουλάκι της και κάθησε και το ζέστανε, ώσπου ξεμύτησε ένα μικρό χελιδονάκι. Ο μπαμπάς-χελιδόνι έφερνε τροφή για τη μαμά και το μικρούλη. Γρήγορα το μικρό χελιδονάκι ξεπετάχτηκε και άρχισε να πετάει, στην αρχή με τη βοήθεια της μαμάς και του μπαμπά. Και όταν μεγάλωσαν αρκετά οι μικρές μαύρες σαν ψαλίδι φτερούγες του, άρχισε να πετάει πια μόνο του. Οι γονείς του το καμάρωναν. Μα το χελιδονάκι άρχισε να στεναχωριέται που ήταν έτσι μόνο του. Και τι δεxelidoni barn-swallow-29748ν θα? δινε για να? χει κι άλλο ένα αδερφάκι να παίζει μαζί του, να του διηγείται αυτά που έβλεπε στα μακρινά του ταξίδια και να μοιράζεται τις σκανταλιές του. Τότε οι γονείς, για να το ευχαριστήσουν, σκέφτηκαν να του κάνουν κι ένα αδερφάκι. Κάθησε πάλι η μαμά χελιδόνα έκανε ένα αυγουλάκι, το ζέστανε και βγήκε ένα άλλο μικρούτσικο χελιδονάκι. Το πρώτο χελιδόνι χάρηκε όταν το είδε, αλλά δεν μπορούσε ακόμα να παίξει μαζί του, ήταν πολύ μικρό. Έπρεπε κι αυτό να το φροντίσουν οι γονείς, όπως είχαν κάνει και με το πρώτο τους παιδάκι. Να του μάθουν πώς να κάνει τα πρώτα του φτερουγίσματα, πώς να βρίσκει την τροφή του. Η μαμά περνούσε πολλές ώρες μαζί του για να του μαθαίνει πράγματα. Αυτό όμως δεν καλοάρεσε στο μεγάλο χελιδονάκι και άρχισε να στεναχωριέται. Έβλεπε πως μέσα στη φωλιά δεν υπήρχε χώρος γι αυτόν και η μητέρα του ήταν απασχολημένη όλο με το μικρό, αυτόν ούτε που τον κοίταζε. Και το κακό ήταν που νόμιζε πως αυτόν δεν τον αγαπούσε πια η μητέρα του.

_Τώρα εσύ είσαι μεγάλο, του έλεγε, πέτα και φέρε και κανένα σκουληκάκι για να το μοιραστείς με το αδερφάκι σου.
Αυτό δεν το είχε σκεφτεί όταν ζητούσε ένα αδερφάκι. Το ήθελε για σύντροφο στα παιχνίδια του και όχι συνέχεια η μητέρα να το κρατάει στην αγκαλιά της, κι από πάνω να μοιράζεται κιόλας με το μικρό ότι κατάφερνε να πιάσει με τον κόπο του. Τι δηλαδή, θα? ρθει τώρα αυτό το νιάνιαρο να του πάρει τη θέση του; Αυτό πήγαινε πολύ. Έπρεπε με κάθε τρόπο να το διώξει. Δεν θα μοιραζόταν αυτός την αγάπη των γονιών του μ? αυτό το ξεπουπουλιασμένο μικρό, το άνοστο και άχρηστο αδερφάκι, που δεν ήξερε ακόμα να πετάει και να κυνηγάει την τροφή του, κι ούτε καλά καλά να παίζει ήξερε. Έβραζε από θυμό κι αγανάκτηση κάθε φορά που το έβλεπε στην αγκαλιά της μητέρας του. Η αγκαλιά αυτή ήταν άλλοτε καταδική του και η μαμά ήταν μοναδικά δική του. Άρχισε να κλαίει με το παραμικρό και να κάνει πείσματα, να μη θέλει να πάει να κυνηγήσει, να τσακώνεται με τα άλλα χελιδόνια της γειτονιάς. Αυτό στενοχωρούσε πολύ τη μητέρα και τον πατέρα.
_Περίμενε, του έλεγαν, θα μεγαλώσει κι αυτό και τότε θα δεις τι καλά που θα παίζετε και πόσο ωραία ταξίδια θα κάνετε οι δυο σας. Είναι ωραίο πράγμα να έχεις ένα αδερφάκι συντροφιά στα παιχνίδια και στα ταξίδια σου και να σε βοηθάει στις δύσκολες στιγμές. Αλλά το μεγάλο χελιδόνι δεν ήθελε να τα ακούσει αυτά. Δεν είχε υπομονή να περιμένει. Αυτό ήθελε να διώξει τώρα το μικρό, να μην το βλέπει και να πικραίνεται. Πως θα το πετύχαινε όμως, που η μητέρα το φύλαγε καλά; Μια μέρα βρήκε την ευκαιρία!Η μητέρα έπρεπε να βγει κι αυτή έξω να πάει να φέρει φαγητό για το μικρό. Άφησε λοιπόν τον μεγάλο να το προσέχει. Ο μεγάλος στην αρχή το χάιδεψε λιγάκι και μετά του λέει:
_Έλα να πετάξουμε και μεις έξω και να δούμε ποιος θα παραβγεί στο πέταγμα.
Ο μικρός του απάντησε κλαψουρίζοντας:
_Δεν μπορώ ακόμα να πετάξω, πρέπει κάποιος να με κρατάει.

λήψη (1)
Ο μεγάλος δεν κρατιόταν πια, έδωσε μια σπρωξιά στο μικρό και τον έβγαλε έξω από τη φωλιά με τη βία. Ο μικρούλης έκανε στην αρχή μερικά απελπισμένα φτερουγίσματα, μετά έχασε την ισορροπία και έπεσε φαρδύς πλατύς πάνω στη χωματένια αυλή.
Ο μεγάλος τα έχασε, ταράχτηκε μόλις τον είδε ακίνητο. Έτρεξε κοντά του, τον σήκωσε στις φτερούγες του και τον πήγε στη φωλιά τους. Ευτυχώς που το χώμα ήταν μαλακό και χτύπησε λίγο μόνο το ποδαράκι του. Η μανούλα κι ο πατερούλης, όταν γύρισαν, ταράχτηκαν κι αυτοί πολύ με τα καμώματα του μεγάλου, αλλά δεν είπαν τίποτα, δεν τον μάλωσαν, δεν τον έδειραν, μόνο έπεσαν σε μεγάλη συλλογή. Γιατί τάχα, αναρωτήθηκαν, ο μεγάλος μας γιος φέρθηκε τόσο άπονα και τόσο άκαρδα; Θα μπορούσε να του είχε κάνει μεγάλο κακό. Σιγά σιγά άρχισαν να καταλαβαίνουν.
_Α! είπε η μητέρα, είχε μάθει να είναι μόνος του και να έχει όλα τα χάδια και την προσοχή δική του. Είναι δύσκολο τώρα να τα μοιράζεται αυτά με άλλους. Αμα νιώθουμε έτσι άσχημα τότε δεν κάνουμε σωστά πράγματα. Το ίδιο νομίζω πως γίνεται και με τους ανθρώπους.
Ίσως να μην του εξηγήσαμε καλά πως εμείς δεν πάψαμε να τον αγαπάμε όπως και πρώτα. Φταίω όμως κι εγώ, είπε η μητέρα. Από τη στιγμή που γεννήθηκε το μωρό, όλο αυτό προσέχω. Στο μεγάλο δε δίνω καμιά σημασία. Όλο <<κάνε αυτό>>, κι όλο <<πήγαινε πιο πέρα>>, <<φέρε μου εκείνο>>, κι όλο τέτοια. Αντί να του πω ότι, όχι μόνο τον αγαπάω όπως και πρώτα, αλλά τώρα καμαρώνω κιόλας, που με βοηθάει να μεγαλώσουμε το μικρό.
_Κι εγώ φταίω, είπε ο πατέρας. Κάθε βράδυ που έρχομαι στο σπίτι μας, όλο <<τι κάνει το μωρό μας>> ρωτάω.
Κι όμως είναι το πρώτο μας παιδί, το καμάρι μας, που έμαθε να πετάει τόσο γρήγορα και να κάνει τόσα πράγματα για μας. Εξήγησαν λοιπόν στο παιδί τους πως είχαν τα πράγματα και του ζήτησαν να τους συγχωρέσει που του φέρθηκαν έτσι. Το μεγάλο χελιδόνι τα άκουσε όλα αυτά και αναθάρρησε. <<Λες να μ?αγαπάνε και μένα σαν και πρώτα; αναρωτήθηκε. Λες να μ?έχουν το ίδιο όπως και το μικρό;
_Γιατί όχι, είπε μια φωνή μέσα του. Και βέβαια σ?αγαπάνε το ίδιο. Αλλά προσέχουν και βοηθάνε τώρα το μικρό γιατί δεν μπορεί μόνο του. Οπως πρόσεχαν και σένα όταν ήσουνα μωρό.
Τώρα το χελιδόνι σκέφτηκε: <<Εγώ θα το φροντίζω από δω και πέρα, κι εγώ θα του φέρνω τα πιο καλά και νόστιμα έντομα για να μεγαλώσει γρήγορα και να παίζουμε>>
Έτσι κι έγινε. Και από εκείνη την στιγμή, με τη βοήθεια των γονιών του, άρχισε να νιώθει σαν μεγάλος. Είχε τώρα κάτι πολύ σοβαρό να κάνει :να φροντίζει το αδερφάκι του και να γίνει κι αυτός χρήσιμος σαν τον πατέρα και τη μητέρα του.  Αλήθεια, τι ωραία που είναι να κάνει κανείς διάφορα πράγματα και να τα καταφέρνει σαν να? ναι μεγάλος!!!